چه قدر غریب و عجیب اند، این روزها که می گذرند !
گرچه بدیع اند و سرشار از تجربه ،اما گویی از سالها پیش عجین شده است غربت شان با تمام من!
این روزها می گذرند سرشار،پر و سنگین!
با انبوهی از خاطرات ناب اما اضطراب انگیز!
با کاش ها و چرا ها و باد ها و یاد ها
یاد ها و یاد ها و یاد ها و یادها...
و انبوهی از سوال بی جواب
تنها خنده و شادی و شور است در ظاهر این روزها !
.
.
.
و برای همه می خوانی :
این روزها که می گذرد شادم
زیرا یک سطر در میان آزادم
و خوب می دانی که آزادی واژه ایست بس احمقانه در توصیف اسارت این روزها!
پای بسته...دل پای بسته!
.
.
.
تلاش و تقلایی نمی کنی! و یکسره تسلیمی در برابر خواست و حکمتش ... و هر شب می باری با دیدن دستان بسته ات !
هر شب؟؟؟نه! مدت هاست هوای دلت ابریست و به دنبال بهانه برای باریدن!
و می خوانی:
دارم هوای گریه...خدایا بهانه ای
و دردناک تر آنکه با بهانه هم خالی نمی کنی این بغض سنگین و سرد را!...حتی با بهانه های پر بهایت!که مبادا با باریدن بلرزانی دلی را !
می گذرند، محزون ،این روزهای غریب و عجیب و بدیع!
پ.ن:نمی دونستم دلم این همه حرف داره و آه ! طولانی شد...فقط می خواستم بگم :
این روزها که می گذرد شادم
این روزها شادم که می گذرد
یا انیس من لا انیس له
هیچ می دانی چرا چون موج
در گریز از خویشتن،پیوسته می کاهم؟
زآنکه بر این پرده ی تاریک،
این خاموشی نزدیک،
آنچه می خواهم نمی بینم
و آنچه می بینم نمی خواهم...
حرفی ندارم،تقریبا مثل همیشه.
شکر می کنم خدا را
که شعر را آفرید
وگرنه...