عشق

عشق...همیشه غریب ترین واژه بود برای تو و برای من!

یا نخواستیم ،یا نفهمیدیم،به هر حال گذشت و اتفاقی که نباید ،افتاد

امروز تو میباری از دوری اش  و می فهمی که چه قدر برایت عزیز بوده ...

و درونت آشوبیست ...همه می گریند ، سیاه می پوشند که شاید تسلی ...اما تو نه می توانی سیاه بپوشی برای عزیز تازه رفته و نه ...می آیی اینجا که شاید من!!!برایت مونسی کنم!که نیستم.......................وای بر من...............که برای تو نیستم!!!تنها پناهت امامزاده ایست صالح  ،همین نزدیکی هاست......و من شرمنده ی تو.............

چه عجیب بود این داستان عشق!!!! شاید می خواست بگوید:عشق آمدنی ست نه آموختنی!

دریغ که ما نفهمیدیم....خدا رحمتش کناد

فاطمه به دلهای شکسته ای که می شمری دو تا اضافه کن !!من واحد شمارش اش را بلد نیستم....